Zaterdag 6 september (Moab)

Vandaag is een speciale dag want Jan is jarig. Hij sprong dan ook fris en fruitig zijn bed uit terwijl ik maar niet wakker kon worden. Het is hier net de omgekeerde wereld. Meestal ben ik degene die meteen uit bed is en blijft Jan nog even liggen.
Toen ik goed wakker was heb ik Jan maar eerst gefeliciteerd met zijn verjaardag en daarna hebben we lekker buiten ontbeten.
Bij de koffie hebben we overlegd hoe we de dag een beetje zouden indelen.
Vandaag gaan we naar Arches NP, bij de meesten van jullie, denk ik, wel bekend om zijn prachtige bogen (Arches).
Het park ligt vlakbij Moab, waar we nog steeds zijn, zodat we om half 10 al bij het Visitor center waren. Wat mij opviel, is dat het al aardig druk was.
Wij zijn daarna doorgereden voor onze eerste trail; de Delicate Arch Trail.
Deze trail voert naar de bekendste arch van het park. Een trail die bekend staat als zwaar. De enige manier om Delicate Arch van dichtbij te zien, is de hele trail lopen. Het nadeel van deze trail is dat er nergens schaduw is.
Dat was ook de reden dat we deze trail bijtijds wilden lopen.
Toen we begonnen aan de wandeling wees Jan naar boven en daar héél in de verte zagen we een aantal kleine zwarte stipjes lopen.
De moed zakte mij in de schoenen bij het idee dat wij ook helemaal naar boven moesten lopen. Het was ook al erg warm, toch zeker 25 graden en inderdaad nergens ook maar een stukje schaduw.
We zijn er toch maar aan begonnen en als je in je eigen tempo loopt en je drinkt regelmatig water, dan kom je uiteindelijk ook wel boven.
De beloning was er in de vorm van een immense boog, bovenop een kale rots. Je merkt pas hoe groot hij is als je er mensen naast ziet.
We hebben er een poosje op de kale rotsen gezeten waar een héél klein beetje schaduw was. Daarna zijn we teruggelopen naar beneden, wat uiteraard een stuk makkelijker was. We kwamen heel veel kreunende en steunende mensen tegen die nog op weg waren naar boven.
Toen we weer bij de auto waren, hebben we wat gedronken en daarna zijn we een stuk door het park gaan rijden om even af te koelen.
We zijn naar het noordelijkste puntje van het park geweest en daar hebben we, uiteraard in de schaduw, gepicknickt.
Eigenlijk hadden we het alle twee wel gezien. We hadden ons een hele andere voorstelling van het park gemaakt en eerlijk gezegd viel het hele park ons tegen. Het was er erg druk en de oppervlakte is ook niet zo groot.
De bogen, de arches, zijn mooi hoor, maar we hebben heel wat mooiere dingen gezien. We snappen eigenlijk niet zo goed waarom iedereen zo’n ophef maakt over Arches. Het park staat absoluut niet in onze top 3.
We zijn maar bijtijds naar onze cabin teruggereden. Daar hebben we wat gerommeld en lekker uitgerust. We hebben heerlijk gegeten en voor bij de koffie hebben we een overheerlijk stuk cheesecake meegenomen. Uiteindelijk is het Jan zijn verjaardag en daar hoort taart bij.
Morgen gaan we weg uit Moab. Dan zijn we hier 3 dagen geweest. Tijd om op te stappen.
Oh ja, ik moet nog even iets vertellen over de alcoholwetgeving hier in de staat Utah. We hebben ons in de supermarkt rot gezocht naar een fles wijn. Niet te vinden! We snapten er niks van want we waren het indianengebied al lang uit.
Wat blijkt?????? In Utah mag er in de supermarkt géén alcohol verkocht worden, behalve heel licht bier.
Voor een fles wijn of een borrel moet je naar een staatswinkel.
Alleen dáár mag je sterke drank kopen maar dan moet je wel minimaal 21 jaar zijn. De fles wijn die je koopt, krijg je mee in een papieren zak. Zolang de fles ongeopend is, mag hij op de achterbank van de auto liggen. Als de fles een keer open is, mag je hem alleen maar in de kofferruimte vervoeren.
Hartstikke streng dus maar ja, zo zijn de regels in Utah.
Zo, nu nog even een borrel drinken op Jan en dan gaan we maar weer naar bed. Ben benieuwd naar morgen.

Vrijdag 5 september (Moab)

Vandaag gaan we weer naar Canyonlands maar dan een ander deel.
Canyonlands wordt namelijk door de Coloradorivier in 3 stukken verdeeld: The Needles, Island in the Sky en The Maze.
Wij gaan vandaag naar Island in the Sky.
Bij het ontbijt kreeg Wilma een idee. Er was namelijk een binnendoorweg waardoor we een stuk af konden snijden, zodat we eerder bij de ingang van het park zouden zijn.
Nou, dat hebben we geweten. Het bleek een Dirt Road te zijn (een onverharde weg) en dan niet zomaar één, maar de moeilijkste van het hele park. Als we dit van tevoren hadden geweten, dan hadden we ons nog wel even achter de oren gekrabd maar we hadden géén idee.
De weg begon tamelijk vlak en egaal maar na een paar mijl veranderde de weg in een rotsachtig, ongelijk,hobbelig pad. Toen we dachten dat we het ergste hadden gehad, kwam het toetje. We gingen hartstikke steil omhoog en moesten met haarspeldbochten zo’n 400 m. overbruggen.
We waren dan ook erg opgelucht toen we eindelijk weer op de verharde weg bij de ingang van het park aankwamen. In totaal hebben we er 2 uur over gedaan, dus niks geen tussendoor weg.
Toch was het een geweldige ervaring die we voor geen goud hadden willen missen. We reden helemaal alleen door een gebied , bezaaid met canyons, gigantische afgronden, fantastische rotspartijen en hier en daar een spectaculair uitzicht op de Colorado rivier.
Nadat we het Visitor center hebben bezocht, hebben we 2 trails gedaan.
Bij de eerste trail liepen we bovenlangs een canyon en hadden we een
gigantisch mooi uitzicht over het gebied. Het zicht was goed en we konden bijna 50km ver zien. De trail was wel behoorlijk inspannend, ook al omdat het zo’n 30 graden was en er is dan ook aardig wat water doorheen gegaan.
De tweede trail voerde ons naar een gat in de rotsen waardoor een soort boogachtig gat (arch) is ontstaan.
Ook hier hadden we weer een spectaculair uitzicht, maar dan over een ander deel van het park.
Als laatste hebben we nog een overlook bezocht die uitzicht gaf op de gehele weg die we ’s ochtends hadden gereden.
Op deze overlook stonden een paar mensen naar deze weg te kijken die zich hardop afvroegen waarom iemand in vredesnaam zo’n weg rijdt.
Na onze opmerking dat wij deze weg hadden gereden, stegen we een heel stuk in hun achting. Waarvan akte!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We zijn maar teruggereden naar Moab (daar slapen we ) via de normale, verharde weg .Eén zo’n ervaring was voldoende.
Toch waren we heel trots op onszelf; we hebben het toch maar gedaan en dat allemaal door één ideetje van Wilma.

Donderdag 4 september (Mesa Verde NP – Moab)

Wie stond er vanmorgen weer om half 7 naast zijn bed? Jawel,alweer Jan!
We zaten dus weer om iets na 7 aan een overheerlijk ontbijt in de eetzaal.
Daarna nog even een kopje koffie op ons balkon, auto inpakken,sleutel inleveren en om half 9 reden we weg.
Vóór je Mesa Verde NP uitbent, ben je al zo’n 45 minuten verder.
Vandaag gaan we naar Canyonlands NP, eigenlijk alleen omdat het op de route ligt. Vanaf het aankondigingsbord tot de eigenlijke ingang was het 34
mijl. Dat is niet niks en daar hadden we ons eigenlijk een beetje op verkeken. We hebben ons echter geen moment verveeld. De omgeving waar we doorreden was zó onbeschrijfelijk mooi. Stel je voor; een gigantische vlakte waar je heel ver kon kijken, omringd door immense rotsen.
Overal waar je keek hele grillige rotspartijen, de ene nog mooier en groter dan de andere. Als je door zo’n omgeving rijdt, voel je je heel klein en nietig. Het is onmogelijk om deze omgeving te beschrijven en in foto’s is het ook niet te vangen. Dit kun je alleen maar zelf ervaren en de beelden ervan opslaan in je hoofd.
Nadat we bij het Visitor Center aankwamen, hebben we eerst een korte film bekeken over het gebied en een tentoonstelling. Daarna was het tijd voor onze lunch. Heerlijk op een overdekte picknickplek. Geen overbodige luxe want het is hier zo’n 30 graden met een strakke zon. Goed insmeren met zonnebrand is absoluut nodig , wil je niet verbranden.
Na de lunch hebben we de auto gepakt (lang leve de airco) en zijn we naar een rotspartij gereden die de wooden shoe heet. Eén van de rotsen heeft inderdaad de vorm van een klomp, al vind ik zelf dat het meer wegheeft van een doodnormale schoen. Maar goed, als rechtgeaarde Nederlanders vonden we dat we er toch maar van moesten genieten.
Vervolgens weer een stukje rijden met onze auto om naar de plek te gaan waar we een kleine trail zouden lopen. Deze trail was weliswaar kort maar heel erg mooi. We kwamen bij een verlaten cowboykamp waar alles er nog uitzag alsof de cowboys er net weg waren. Er lagen allerlei potten, pannen en gereedschap. Heel apart om te zien. Een eindje verder waren er op de rotswand petroglyphen te zien (een soort rotsschilderingen) achtergelaten door de allereerste bewoners van dit gebied; de indianen.
Vooral een aantal afdrukken van handen, aangebracht met okerkleurstof, vonden we heel indrukwekkend. Alleen het idee al dat deze afdrukken ik weet niet hoelang geleden door mensenhanden zijn gemaakt. We werden er helemaal stil van.
Vervolgens moesten we 2 ladders op en toen kwamen we op een rotsplateau met een giga uitzicht over de omgeving. Rondom ons waren de mooiste rotsen te zien. Het was wel klimmen en klauteren maar uiteindelijk kwamen we weer veilig bij de auto.
Na nog een korte pauze bij het Visitor Center reden we de lange weg weer terug naar de uitgang van het park.
Op naar Moab waar we 3 nachten blijven om van daaruit nog andere parken te bezoeken. We hebben hier een cabin. Klein maar alles zit erin. Een douche, wc, koelkast, tv en ja ook nog een bed(je)
We hebben de boel uitgepakt en daarna zijn we eerst gaan eten. Ik had een ceasarsalade met gerookte zalm. Met de hoeveelheid zalm die erop zat, daar zouden ze in Nederland 5 salades mee maken. Het was heerlijk en de salade kostte omgerekend nog geen USD 6.
Daarna moesten we nog boodschappen doen want we waren aardig door onze voorraad heen. Ik verbaas me nog steeds over de giga grote verpakkingen ijs, chips en pizza.
Terug in onze cabin eerst maar weer een bakkie koffie. Nu zit ik buiten aan een picknicktafel dit verslag te typen. In een T shirtje zonder mouwen, zo lekker is het hier nog.
Morgen is er weer een hele nieuwe dag met nieuwe ervaringen en indrukken en met mooi weer.

Woensdag 3 september (Mesa Verde NP)

We zijn de dag begonnen met iets wat nog nooit gebeurd is. Jan, die als eerste het bed uit is om 06.30u, zonder ochtendhumeur. Om 10 over 7 zaten we in de ontbijtzaal want we hadden een ontbijtje bijgeboekt.
Het ontbijt was prima: omelet, bacon, worstjes, diverse soorten brood, allerlei muffins, donuts en nog wat andere zoete troep, sinaasappelsap, verse fruitsalade en een heerlijke pot thee. We hebben genoten!!!!
Na een kop koffie op ons balkon waarbij we meteen even hebben overlegd over de dagindeling, zijn we op pad gegaan. Het was toen net 8 uur.
Als eerste hebben we het Visitor center bezocht waar we meteen kaartjes hebben gehaald voor een rondleiding met een Ranger. Normaal gesproken gaan we liever zelf op onderzoek maar met een Ranger kom je op plaatsen waar je anders niet mag komen en bovendien krijg je veel achtergrondinformatie. Vandaar.
Deze tour hadden we gereserveerd om 13.00u, zodat we van te voren nog zelf een aantal dingen konden doen. We zijn toen eerst nog naar een aantal locaties geweest, waar diverse ruines van vroegere bewoning opgegraven waren.
Hierna hebben we een museum bezocht waar we heel veel informatie hebben opgedaan over de geschiedenis van de bewoners van Mesa Verde.
Even wat achtergrondinformatie: Vanaf 550 na Christus werd dit gebied al bewoond. In eerste instantie trokken deze bewoners van plek naar plek maar uiteindelijk bleven ze op één plek.
De bloeiperiode van bewoners van Mesa Verde was van 1100 tot 1300.
De Ancestral Puebloan People, zoals ze genoemd werden, verhuisden van kleine dorpjes op de top van de Mesa (plateau) naar natuurlijke overhangingen in de rotsen (cliffs). Hier maakten ze hun thuis.
De muren werden opgetrokken uit zandsteen, bij elkaar gehouden door klei.
Ze bouwden ronde torens en rechthoekige kamers van soms wel 4 etages hoog. En dit allemaal onder de overhangende rotsen.
Om onbekende redenen verlieten deze bewoners deze bewoning omstreeks 1300.
Heel lang wist niemand van het bestaan van deze rotswoningen totdat ze bij toeval in 1860 werden ontdekt. Nu is het een Nationaal Park zodat deze unieke plek behouden blijft.

Het museum gaf een heel goed beeld van het dagelijkse leven van de bewoners. Wij vonden het heel mooi.
Daarna hebben we zo’n cliff bezocht, maar daar hadden we eigenlijk te weinig tijd voor. Voor we onze rangertour zouden beginnen, wilden we eerst nog lunchen. Gelukkig was er, in tegenstelling tot gisteren, weer een fijne picknicktafel in de schaduw waar we lekker gegeten hebben.
Daarna was het tijd voor onze tour. We moesten behoorlijk klimmen en klauteren en een ladder op en toen kwamen we bij een giga overhangende rots waaronder zich een compleet dorp bevond. Alles paste precies onder de rots. Het was heel indrukwekkend om te zien en het idee dat hier 900 jaar geleden mensen woonden. Dat wij nu over dezelfde grond liepen, geeft een heel speciaal gevoel. Dat valt niet uit te leggen. Je moet het ervaren.
De Ranger gaf veel informatie en dat deed hij op een heel goede manier.
Na een uur moesten we weer steil omhoog dus weer veel klimmen en nu zelfs 3 ladders op om uiteindelijk weer op het beginpunt uit te komen.
Het viel mij mee maar er waren een aantal mensen die er veel moeite mee hadden.
Na de tour hebben we eerst even uitgerust en daarna zijn we met de auto naar het hoogste punt van het park gereden (2985m) waar we een gigantisch mooi uitzicht hadden over de omgeving. Je kon echt heel ver kijken en gelukkig was het erg helder.
Daarna zijn we, vol van alle indrukken, teruggegaan naar onze kamer.
Eerst maar bijkomen, daarna eten, foto’s bekijken en luieren want het was een hele mooie, indrukwekkende dag.
Morgen verlaten we Mesa Verde en gaan we op weg naar nog (hopelijk!) veel meer mooie ervaringen.
Trouwens, het is hier erg warm (25 graden) en zonnig. Dit even om jullie in Nederland jaloers te maken. Morgen weer een verslag van onze belevenissen.

Dinsdag 2 september (Monument Valley – Mesa verde NP)

Vanmorgen werd ik om half 6 wakker (lang leve de jetlag) en na even twijfelen, ben ik mijn bed uitgestapt en heb ik genoten van een weergaloze zonsopgang. Daarna was Jan ook wakker, met als gevolg dat we om 7 uur al aan het ontbijt zaten. In de zon, op onze porch (veranda).
Spullen gepakt, koffie gedronken en om 8 uur zaten we in de auto.
We hebben eerst een bezoek gebracht aan het Visitor center .
Daarna hebben we de Valley Drive gereden, een dirt road wat zoveel betekent als een onverharde, hobbelige weg vol gaten, dwars door Monument Valley. Iedereen die weleens een western heeft gezien kan zich het landschap welvoor de geest halen maar als je er echt zelf doorheen rijdt is het een geweldige ervaring. Allerlei gigantische rotspartijen overal om je heen, die er voor zorgen dat je je heel nietig en klein voelt.
De lichtinval van de zon zorgt ervoor dat de rotsen er elke keer anders uitzien; van heel donker tot roze rood.
Het valt niet te beschrijven en ook foto’s kunnen het niet goed weergeven maar het was een geweldige ervaring, neem dat maar van mij aan. Bovendien was het nog heel erg rustig en we hadden het gevoel alleen op de wereld te zijn.
Na zo’n kleine 2 uur door elkaar geschud te zijn hadden we de 17 mijl die deze dirt road lang is, afgelegd. We hebben nog even genoten van het uitzicht en daarna zijn we op weg gegaan naar Mesa Verde National park, onze volgende stop. De weg daarnaar toe was gigantisch saai.
Een lange, lange rechttoe rechtaan weg vol rotsen aan weerszijden, die allemaal op elkaar leken. Nou, dat heb je na een uur wel gezien.
Het was behoorlijk troosteloos en alles was afgezet met hekwerk. Waarom, daar zijn we niet achter want er was geen huis, dier of mens te bekennen.
We hebben een uur gezocht naar een plek om te lunchen (de hoop op een picknicktafel hadden we al lang opgegeven).
Uiteindelijk hebben we de auto maar aan de kant van de weg gezet (dat kon nog net vóór we tegen het hekwerk aanreden. Dit was de meest troosteloze plek waar we ooit geluncht hebben.
Het lag bezaaid met lege bierflesjes ,waarschijnlijk van iemand die het ook niet meer zag zitten wat gezien de omgeving zeer begrijpelijk was. We zijn ook maar zo snel mogelijk doorgereden en na zo’n 2 uur afzien, kwamen we eindelijk weer in de bewoonde (nou ja wat je bewoond noemt) wereld.
Daar hebben we eerst boodschappen gedaan. Helaas géén wijn want we zitten in indianengebied en dus verkopen ze in de supermarkt géén alcohol.
(Indianen mogen geen alcohol, dus verkopen ze het ook niet)
Na nog een half uurtje rijden, kwamen we bij de ingang van het park.
Onze National Park Pass laten zien (die geldt voor alle Nationale Parken) en daarna gingen we meteen stijl omhoog (het park ligt op zo’n 2750m hoogte)
De faciliteiten van het park liggen nog 20 mijl verder en de bezienswaardigheden liggen nóg verder weg. Hier gaan ze trouwens wat aan veranderen want de plannen voor een heel nieuw Visitor Center, dichter bij de ingang van het park, liggen al klaar.
Maar goed, wij moesten nog een poosje rijden voor we bij de Far View Lodge kwamen,onze overnachtingsplek voor de komende 2 nachten. Ingecheckt en naar onze kamer gegaan, die er prima uitziet. We hebben zelfs een eigen balkon(netje) waar zowaar 2 stoelen kunnen staan.
We hebben eerst maar eens gegeten en nee, ik verraad niet wat Jan gegeten heeft maar iedereen die hem kent, kan zich daar wel iets bij voorstellen.
Terug op onze kamer lekker uitgerust, weblog en foto’s bijgewerkt en vanavond maar weer op tijd naar bed. Morgen gaan we Mesa Verde verder bekijken.

Maandag 1 september (Holbrook – Monument Valley)

Vanmorgen alweer heel vroeg wakker. Het was half 6. Ben er maar uitgegaan en heb de koffers opnieuw ingepakt. Om half 7 was Jan ook wakker en nadat we gedouched hadden, hebben we eerst een home made ontbijtje genuttigd. Yoghurt met muesli, knäckebröd met kaas, sinaasappelsap en een appeltje.
Om half 9 zaten we in de auto. Eerst tanken en een beker koffie en daarna zijn we op weg gegaan naar Petrified Forest NP. In dit park is de grootste verzameling versteend hout te vinden van de hele wereld. We hebben eerst een film bekeken over het ontstaan van versteend hout.
In het kort. Heel vroeger was het hier een jungle omgeving. Door veel regen en stormen zijn veel bomen omgevallen en meegevoerd door een rivier. De boomstammen kwamen terecht in een moeras waar ze naar de bodem zijn gezakt. Na heel veel tijd werd onder invloed van mineralen in het water, het hout vervangen door kwarts. Daardoor versteenden de boomstammen.
Na eeuwen kwamen deze versteende boomstammen weer aan de oppervlakte.
In het Petrified Forest NP liggen deze versteende stukken boomstam overal verspreid. Ze hebben de mooiste kleuren maar ze zijn nog heel duidelijk herkenbaar als boomstammen.
We hebben een korte trail gemaakt en tijdens deze trail hebben we er gigantisch veel zien liggen. We waren diep onder de indruk.
Daarna zijn we verder het park door gereden. Het landschap valt bijna niet te beschrijven maar het leek alsof er vroeger een zee was geweest die droog was gevallen.
Na zo,n 20 mijl veranderde het landschap en reden we door Painted Desert. Een woestijnlandschap met heel veel rotsen. In de schaduw ziet het er gewoon uit als een aantal kale rotsen maar wanneer de zon erop schijnt, veranderen de kale rotsen in een fantastisch kleurenpalet. Je ziet dan wel honderd verschillende kleuren en je kunt eindeloos ver kijken.
In deze omgeving hebben we geluncht; lekker aan een picknicktafel helemaal alleen. Er was helemaal niemand.
Daarna zijn we doorgereden naar de Hubble Trading Post. Een oude, nog authentieke handelspost van de indianen. In het visitor center hebben we gekeken naar een indiaanse vrouw die aan het weven was. Ze deed dat met een speciale naald; een soort vlechten maar dan anders. Ik kan me nu voorstellen waarom deze kleden zo gigantisch duur zijn.
De Hubble Trading Post is nog steeds in gebruik als winkel en ook daar hebben we rondgekeken.
Inmiddels waren we in indianengebied (Navajo) en daar is het één uur later. Waarom, dat is ons niet duidelijk maar we waren dus zomaar een uur kwijt.
Aangezien we nog een flink stuk moesten rijden, zijn we maar snel verder gegaan.
Het rijden door indianengebied is een troosteloze aangelegenheid. Het landschap is desolaat ,somber en saai. Je ziet een troosteloze vlakte met hier en daar een aantal krakkemikkige caravans, omringd door autowrakken en andere rotzooi. Heel deprimerend allemaal.
Na zo’n 75 mijl door dit landschap, zagen we eindelijk de contouren van Monument Valley. De eerste aanblik is gigantisch.
Hele mooie rode rotspartijen, kenmerkend voor deze omgeving. Denk maar aan de oude westerns, dan heb je er beeld bij.
Door het spel van licht en schaduw zijn de kleuren elke keer weer anders .
We slapen vannacht in een cabin. Heel erg klein maar alles zit erin. Bed, koelkast, tv, magnetron, tafel, douche, wc.
De cabin staat midden tussen de rode rotsen en we hebben een giga uitzicht vanaf onze veranda. We zitten nu lekker buiten; het is al donker maar het is zo mooi hier.
Kortom dit was een hele mooie dag en een nog mooiere avond in Monument Valley.

Zondag 31 augustus (Phoenix – Holbrook)

De wekker stond afgesteld op half 9 maar om half 6 waren we klaarwakker zodat we om half 7 (ja, jullie lezen het goed) aan het ontbijt zaten.
Het motel voorzag in een ontbijt maar daar stelden we ons weinig van voor gezien eerder ervaringen. Het was echter een aangename verrassing. Er waren omeletjes, bacon, redelijke bolletjes, roomkaas, sinaasappelsap, vers fruit en je kon zelfs wafels bakken. Kortom we hebben heerlijk ontbeten.
Daarna alle bagage verzameld en gewacht op het busje dat ons weer naar het vliegveld zou brengen waar we onze auto op konden halen.
Het autoverhuurbedrijf was net open zodat we in elk geval niet in de rij hoefden te staan.
Na de nodige papierwinkel zijn we op weg gegaan naar de garage waar de auto’s stonden. Hier kregen we te horen dat we naar een bepaald vak moesten gaan en dat we zelf een auto uit mochten zoeken. Er stonden, ongelogen zo’n 20 SUV’s, de één nog mooier dan de ander. We voelden ons net 2 kinderen in de snoepwinkel. Het kiezen was dus erg moeilijk en uiteindelijk heeft Jan de definitieve beslissing genomen omdat hij moet rijden. De keus is gevallen op een Jeep Cherokee Laredo 4x4.
Alles elektrisch bedienbaar, zelfs de stoelen en, ook heel belangrijk, een uitsparing in het console voor 2 flessen water of 2 bekers koffie.
Toen we de garage uit wilden rijden moesten we onze huurovereenkomst laten zien maar die konden we nergens vinden. We mochten er dus niet uit.
Omkeren en zoeken naar de paperassen die we na lang zoeken vonden in de bagage kar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen en nu ging het goed.
Na het nodige zoekwerk reden we uiteindelijk Phoenix uit en zijn we meteen naar een garage gereden om koffie te halen want daar waren we wel aan toe.
We hadden afgesproken om het de eerste dag rustig aan te doen. We zijn gaan rijden en hebben onderweg eerst maar eens boodschappen gedaan.
Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Tonto Natural Bridge.
Dit is een goedverborgen natuurlijke brug die bij toeval in de 19e eeuw werd ontdekt door een goudzoeker die op de vlucht was voor de indianen.
We hebben hier eerst geluncht op een heerlijke picknickplek en daarna zijn we langs de diverse viewpoints gelopen. Aan trails hadden we nog even géén zin. Daarna zijn we weer in de auto gestapt en zijn we naar onze eindbestemming van die dag gegaan namelijk een Super 8 Motel in Holbrook.
Spullen uitgepakt en gegeten bij Denny’s. Nog even snel de foto’s en het weblog en toen was het wel weer genoeg. Al met al lagen we om half 10 plat.

30 augustus (Vertrek)

Zaterdag 30 augustus.
Onze dag begon vandaag al heel vroeg. Om half 7 reden we weg uit Ermelo.
Ik sliep nog half en Steffan zat op de achterbank zijn ontbijtje weg te werken. Gelukkig was Jan wel helemaal wakker want hij reed ons naar Schiphol. We waren er al om 8 uur. Afscheid genomen van Steffan .
Bij de incheckbalie zagen we een hele lange rij mensen wachten maar dat bleek gelukkig voor een andere vlucht te zijn.
Het inchecken voor onze vlucht ging vrij snel; onze koffers waren niet te zwaar en onze stoelen hadden we ook al gereserveerd. Ik dacht nog even een leuk fotootje te maken van Jan tijdens het inchecken maar helaas ging dat niet door. Ik had meteen een veiligheidsman in mijn nek die vertelde dat er geen foto’s gemaakt mochten worden. Heb de camera dus maar weer opgeborgen.
Even later had ik dezelfde veiligheidsman alweer in mijn nek. Blijkbaar stond ik te lang op dezelfde plaats niks te doen, want hij kwam even vragen of hij mij kon helpen. Heb hem uitgelegd dat ik alleen maar even zat te wachten op mijn man die naar de wc moest. Niet te geloven, binnen 10 minuten al 2 keer een veiligheidsman op mijn nek.
Voor de rest ging alles prima. Lekker gewinkeld en nog wat gegeten en gedronken en toen door de veiligheidscontrole. Daar moet ik altijd om lachen. Ze stellen je de meest rare vragen maar ook daar kwamen we weer goed doorheen. Natuurlijk werd Jan weer gefouilleerd; we hadden ook niet anders verwacht maar uiteindelijk zaten we dan toch in het vliegtuig.
De vlucht verliep prima en om 14.00u Amerikaanse tijd landden we veilig op Atlanta. Daar volgde een uitgebreide controle, met vingerafdrukken en een foto. We kregen uiteindelijk het juiste stempel in ons paspoort en toen mochten we verder. Daarna koffers ophalen en meteen weer afgeven; tenminste……. Dat was de bedoeling. Maar geloof het of niet wij werden er weer uitgepikt voor een koffercontrole. We moesten mee naar een apart gedeelte en we kregen dezelfde vragen die we ook al eerder hadden gekregen. Onze kofferinhoud werd zorgvuldig bekeken maar uiteraard hadden we geen verboden dingen bij ons want wij weten dat we toch worden gecontroleerd dus we doen dat soort dingen niet.
Maar goed, hier kwamen we ook weer goed doorheen en daarna konden we meteen de koffers weer afgeven voor onze binnenlandse vlucht van Atlanta naar Phoenix. En daarna moesten we 4 uur wachten. We hebben eerst wat gegeten en rondgelopen maar 4 uur is wel er lang. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan zitten en hebben we onze tijd uitgezeten.
De binnenlandse vlucht duurde ook nog 3.30 uur; de beenruimte was zeer beperkt en de service nog beperkter. We waren het dus ook helemaal zat tegen de tijd dat we in Phoenix aankwamen.
Gelukkig kregen we niet weer een controle maar konden we gewoon onze koffers van de band halen en op zoek gaan naar een telefoon om onze shuttlebus naar het motel te regelen. Ook dat ging niet helemaal goed maar uiteindelijk, na 45 minuten wachten, kwam het busje dan toch.
Om 5 over 9 (4 uur s-nachts NL tijd) waren we eindelijk in ons motel.
Helemaal afgeknoedeld maar: WE ZIJN ER, IN DE USA.
We hebben nog even wat dingen uitgepakt en daarna zijn we maar snel naar bed gegaan. We wilden alleen nog maar slapen, slapen en nog eens slapen.

De Routebeschrijving

Hallo allemaal,

Hier zijn we dan eindelijk weer.
Na veel gepuzzel, jullie tips en tips uit diverse gidsen hebben we nu eindelijk voor de meest optimale route + dingen, die we graag willen zien/doen, voor elkaar.

Dag 1: 30 augustus 2008.Amsterdam - Atlanta - Phoenix (DL 0039 / DL 1033).
Overnachting: Phoenix / Comfort Suites Airport / http://www.comfortsuites.com/

Dag 2: 31 augustus 2008.
Auto ophalen en op weg.
Route: Phoenix - Holbrook (179 mijl)
Tonto Natural Bridge
Overnachting: Holbrook / Super 8

Dag 3: 1 september 2008.
Route: Holbrook - Monument Valley (207 mijl)
Petrified Forest / Ganado
Overnachting: Monument Valley / Gouldings Lodge / http://www.gouldings.com/

Dag 4: 2 september 2008.
Route: Monument Valley - Mesa verde NP (127 mijl)
Overnachting: Mesa Verde NP / Far View Lodge / http://www.visitmesaverde.com/

Dag 5: 3 september 2008.
Verblijf Mesa Verde NP.
Overnachting: Mesa Verde NP / Far View Lodge / http://www.visitmesaverde.com/

Dag 6: 4 september 2008.Route: Mesa Verde NP - Moab (138 mijl)
Canyon Lands NP (The Needle)
Overnachting: Moab / Moab Valley RV Resort / http://www.moabvalleyrv.com/

Dag 7: 5 september 2008.Canyon Lands NP (Island in the Sky)
Overnachting: Moab / Moab Valley RV Resort / http://www.moabvalleyrv.com/

Dag 8: 6 september 2008.Arches NP
Overnachting: Moab / Moab Valley RV Resort / http://www.moabvalleyrv.com/

Dag 9: 7 september 2008.Route: Moab - Torrey (157 mijl)
Capitol Reef NP
Overnachting: Torrey / Capitol Reef Inn & Cafe / http://capitolreefinn.com/

Dag 10: 8 september 2008.
Route: Torrey - Tropic (111 mijl)
Overnachting: Tropic / Bryce Canyon Country Cabíns / http://www.brycecountrycabins.com/

Dag 11: 9 september 2008.
Bryce NP.
Overnachting: Tropic / Bryce Canyon Country Cabíns / http://www.brycecountrycabins.com/

Dag 12: 10 september 2008.
Route: Tropic - Springdale (86 mijl).
Overnachting: Springdale / Canyon Ranch Motel / http://www.canyonranchmotel.com/

Dag 13: 11 september 2008.
Zion NP
Overnachting: Springdale / Canyon Ranch Motel / http://www.canyonranchmotel.com/

Dag 14: 12 september 2008.
Zion NP
Overnachting: Springdale / Canyon Ranch Motel / http://www.canyonranchmotel.com/

Dag 15: 13 september 2008.
Route: Springdale - North Rim (122 mijl)
Overnachting: North Rim / Grand Canyon Lodge / http://foreverlodging.com/lodging.cfm?PropertyKey=181

Dag 16: 14 september 2008.
North Rim
Overnachting: North Rim / Grand Canyon Lodge / http://foreverlodging.com/lodging.cfm?PropertyKey=181

Dag 17: 15 september 2008.
Route: North Rim - Hurricane (127 mijl)
Overnachting: Hurricane

Dag 18: 16 september 2008.
Route: Hurricane - Las Vegas (193 mijl)
Boulder Dam (?!)
Overnachting: Las Vegas / Bill’s Hall & Gambling Saloon / http://www.billslasvegas.com/

Dag 19: 17 september 2008.
Verblijf Las Vegas.
Overnachting: Las Vegas / Bill’s Hall & Gambling Saloon / http://www.billslasvegas.com/

Dag 20: 18 september 2008.
Verblijf Las Vegas.Overnachting: Las Vegas / Bill’s Hall & Gambling Saloon / http://www.billslasvegas.com/

Dag 21: 19 september 2008.
Route: Las Vegas - Death Valley NP (140 mijl)
Overnachting: Stovepipe Wells / http://www.stovepipewells.com/

Dag 22: 20 september 2008.
Route: Death Valley NP - Mammoth Lakes (181 mijl)
Overnachting: Mammoth lakes / Motel 6

Dag 23: 21 september 2008.
Route: Mammoth lakes - Yosemite NP (104 mijl)
Tioga Road
Overnachting: Curry Village / http://www.yosemitepark.com/

Dag 24: 22 september 2008.
Verblijf Yosemite NP.
Overnachting: Curry Village / http://www.yosemitepark.com/

Dag 25: 23 september 2008.
Verblijf Yosemite NP.
Overnachting: Curry Village / http://www.yosemitepark.com/

Dag 26: 24 september 2008.
Route: Curry Village - Big Sur (243 mijl).
Overnachting: Big Sur / Ripplewood Resort / http://www.ripplewoodresort.com/

Dag 27: 25 september 2008.
Verblijf Big Sur
Overnachting: Big Sur / Ripplewood Resort / http://www.ripplewoodresort.com/

Dag 28: 26 september 2008.
Verblijf Big Sur
Overnachting: Big Sur / Ripplewood Resort / http://www.ripplewoodresort.com/

Dag 29: 27 september 2008.
Route: Big Sur - Monterey (38 mijl)
Overnachting: Monterey / Econo Lodge Monterey Fairgrounds / http://www.econolodge.com/

Dag 30: 28 september 2008.
Verblijf Monterey (Bay Aquarium)
Overnachting: Monterey / Econo Lodge Monterey Fairgrounds / http://www.econolodge.com/

Dag 31: 29 september 2008.
Verblijf Monterey (Whale Watching)
Overnachting: Monterey / Econo Lodge Monterey Fairgrounds / http://www.econolodge.com/

Dag 32: 30 september 2008.
Route: Monterey - Barstow (335 mijl).
Overnachting: Barstow

Dag 33: 1 oktober 2008.
Route: Barstow - Indio (171 mijl).
Joshua Tree NP
Overnachting: Indio

Dag 34: 2 oktober 2008.
Route: Indio - Phoenix (246 mijl)
Overnachting: Phoenix / Best Western Inn of Tempe / http://www.innoftempe.com/

Dag 35: 3 oktober 2008.
Verblijf Phoenix (Factory Outlet ?!).
Overnachting: Phoenix / Best Western Inn of Tempe / http://www.innoftempe.com/

Dag 36: 4 oktober 2008.
Auto inleveren
Phoenix - Cincinnati - Amsterdam (DL 1132 - DL0042)

Dag 37: 5 oktober 2008.
Aankomst Amsterdam

De Route

Na veel wikken en wegen zijn we er uit.
Het kaartje hierboven is onze route.

Het begin

Welkom op de weblog van Jan & Wilma.

Op 30 augustus van dit jaar vertrekken we wederom naar de USA.

We gaan nu naar het zuidwesten voor ca. 5 weken.

Terugreis is gepland op 4 oktober.

Via deze weblog willen we jullie op de hoogte houden van alles wat met onze reis te maken heeft.

We houden jullie op de hoogte.